متنِ کاملِ پیادهشدهٔ این جلسه در ادامه آمده است.
سخنران مفهوم هدایت را یک پله جلوتر میبرد: با فرض ایمانی مقدماتی، قرآن غیر از توصیف حقیقت و نشاندادن راه میتواند تأثیرهای شدیدتری بگذارد، و هدایت در قرآن فقط پیداکردن راه نیست. برای توضیح، از نقش تجربهها در تصور ما از جهان شروع میکند.
تجربهٔ زیسته و تصور ما از جهان
به گفتهٔ او همهٔ آدمها تصوری از دنیایی دارند که در آن زندگی میکنند؛ مقداری از آن نتیجهٔ افکار است و مقدار زیادی مربوط به فضایی است که در آن زندگی کردهاند. آدمی که در محیط جنگ بزرگ شده با آدمی که در صلح بزرگ شده حس دیگری به جهان دارد، و مجموع تجربهها تصوری میسازد که معمولاً حتی از افکار هم قویتر است. اصطلاح فلسفی آن «تجربهٔ زیسته» است.
قرآن میتواند جانشین تجربه شود
او یکی از تأثیرهای قرآن بر آدم باایمان را این میداند که انگار تجربههایش را در دنیا اصلاح میکند. کسی را در نظر میگیرد که زندگیاش را افراطی رها کند و فقط قرآن بخواند و ایمان داشته باشد که از طرف خداست؛ چنین کسی هر روز با قیامت مواجه میشود. به گفتهٔ او «قرآن میتواند جانشین تجربه شود»: با ایمان کامل، وقتی معجزهٔ پیغمبری توصیف میشود، گویی آن را میبیند.
هرچه ساعتهای خواندن بیشتر باشد، دنیای او پر از پیغمبر و دعاهای مستجاب میشود. او میگوید درصد ایمان در این تأثیر ضرب میشود و با صددرصد ایمان دنیای آدم همان میشود که در قرآن هست، هر تجربهای هم که پیشتر داشته. اما آدمی که قرآن را میخواند تا ببیند راست است یا دروغ، این تأثیر حسی را از آن نمیگیرد.
اهمیتها، چشمانداز و معجزه
او میگوید قرآن به نوعی تعیین میکند دانستن چه چیزهایی برای انسان مهم است؛ اگر کسی ۹۹ درصد فکرش روی چیزی باشد که در قرآن نیست، دستکم میفهمد که آن چیز اینجا نیست. مفهوم «چشمانداز» را هم از فلسفه میآورد: آدمها در جغرافیای هستی جایی ایستادهاند و بسته به آن چیزهایی را میبینند یا نمیبینند. به گفتهٔ او تأثیر قرآن دیگر فکری نیست و هستی آدم را جابهجا میکند.
او میگوید احساس میکند آیهٔ اول سورهٔ کف میخواهد همین تأثیر را بگذارد: سیصد سال ماندن در غار چیز عجیبی نیست. حس عمومی ما این است که معجزه نادر است، ولی در جهان قرآن نادر نیست و باایمان در دنیای پر از معجزه زندگی میکند.
زمان لازم و تجربهٔ آخرت
او میگوید توصیهٔ خواندن زیاد از این روست که از نظر روانی زمان لازم است تا این دنیا در وجود آدم حل شود. اگر کسی بیش از ۲۳ ساعت شبانهروز با قرآن کاری نداشته باشد و فقط چند دقیقه با ایمان بخواند، قرآن تأثیر میگذارد ولی جایگزین دنیای غلط ذهن او نمیشود.
آخرت جزو تجربههای این دنیا نیست، اما به گفتهٔ او کسی که ایمان دارد و قرآن میخواند آن را تجربه میکند؛ از همین روست که آیات بسیاری بهشت و جهنم را توصیف میکند. به اعتراض فرضی که آخرت یا هست یا نیست و جزئیات به چه دردی میخورد، پاسخ میدهد که جزئیات برای آن است که آدم وارد آن دنیا شود و تجربه کسب کند.
خطر و حد این تأثیر
او میگوید خطری هم همیشه هست: از «ابن مرجم» زیاد یاد میکنند که از صبح تا شب در قرآن زندگی میکرد، و اگر چیز غلطی در ذهن کسی رفته باشد میتواند همهچیز را غلط کند. موضوع را افراطی کرده تا نشان دهد دنیای آدم چگونه با دنیای قرآن عوض میشود؛ قرار نیست از صبح تا شب قرآن بخوانیم.
دربارهٔ عصمت انبیا حرفی هست که خیلی دوست دارد: علت گناهنکردن آنها روشنبودن حقایق بود، و اگر کسی دنیا را چنان که قرآن توصیف کرده باور کند، «فکر کنم معصوم میشویم». البته معلوم است که هر کس زیاد قرآن بخواند معصوم نمیشود، چون تجربههای کودکی چنان قدرتی دارند که ممکن است آیهها را توجیه کنیم.
حرکت از وحدت به کثرت
او از علامه طباطبایی نقل میکند که همهٔ قرآن حرکت از وحدت به کثرت و از کثرت به وحدت است. کسی میپرسد چرا قرآن کلی نیست و چیزهای بیاهمیت در آن هست؛ او میگوید واقعاً موقعیتهای سخیفی در قرآن هست، مثل مردی که زنش را بیخودی بر خود حرام کرده، و قرآن خودش از پشه حرف میزند. تأکید میکند که آمدنش در قرآن ضرورتی داشته، ولی موقعیت را سخیف میداند.
به گفتهٔ او ما در دنیایی غرق در کثرت زندگی میکنیم و قرآن تعلیم میدهد که در هر موقعیت سخیف هم بتوان توحید را دید؛ این رفتوبرگشتها مثل یک تمرین ذهنی است، و آنچه قرآن میدهد آموزش نیست، تمرین است. خدا همهٔ موقعیتها را از بالا روایت میکند، حتی آدمی که برادر خودش را کشته و کلاغی به او یاد میدهد برادرش را چگونه دفن کند.
او میگوید حقیقت توحید در موقعیت سخیف کم نمیشود و فقط دیدنش سختتر است. قرآنخواندن فقط تجربهٔ چیزهای تجربهنشده نیست؛ دید آدم را به چیزهایی که تجربه کرده هم عوض میکند، و اگر کسی زیاد قرآن بخواند، در هر موقعیتی چیزی شبیه آن را در قرآن دیده است.
→ متنِ کاملِ این جلسه