انانیت در این متن به‌عنوان پدیده‌ای مطرح می‌شود که در علم اخلاق و متون عرفانی، بزرگ‌ترین سد راه رشد بشر شمرده شده است [۲]. نویسنده انانیت و خودبرتربینی را بزرگ‌ترین سد رشد اخلاقی و معنوی انسان می‌داند [۲]. در کنار این موضعِ کلی، نسبتِ این مفهوم با مفاهیم کلامی نیز بررسی می‌شود: شرک با انانیت نسبت مستقیمی دارد و توحید در برابر آن می‌ایستد [۳][۴]. یکی از وجوه توجه‌برانگیز بحث، صورت‌های پنهانِ انانیت است؛ گاهی تواضعِ ظاهری افراد در واقع پوششی برای انانیت جمعی و احساس برتری گروهی است [۱]. از منظر نویسنده، لذت بردن از «من»ِ موهوم، لذت بردن از چیزی است که وجود ندارد و انحرافی است که در همه به‌وجود می‌آید [۶]. ## محورها: - انانیت به‌عنوان بزرگ‌ترین سد رشد اخلاقی و معنوی انسان [۲] - نسبت انانیت با شرک و توحید [۳][۴][۵] - صورت‌های پنهان انانیت، از جمله وابستگی گروهی [۱] و لذت از «منِ» موهوم [۶]