تراژدی یونانی در نگاه نیچه جایگاهی برجسته دارد؛ او آن را عالی‌ترین محصول هنر یونان و راه‌حل رنج بشر به شمار می‌آورد [۱]. از دید او، در میان تراژدی‌نویسان، آیسخولوس و سوفوکلس در رتبهٔ برتر قرار دارند، حال آنکه اوریپیدس — که در افکار عمومی شاید معروف‌تر از آن دو بود — را عامل ورود تراژدی یونانی به دورهٔ انحطاط می‌داند [۲]. در کتاب «زایش تراژدی»، نیچه تراژدی یونانی را پاسخی به رنج ذاتی هستی و بدبینی هلنی می‌انگارد؛ پاسخی به این پرسش حیاتی که انسان چگونه می‌تواند آگاهی را حفظ کند و در عین حال به زندگی ادامه دهد [۴]. همچنین نیچه واگنر را ادامه‌دهندهٔ راه تراژدی یونانی در دنیای مدرن می‌دانست [۳]. این مجموعهٔ آراء، تراژدی را نه صرفاً یک فرم ادبی، بلکه پاسخی وجودی به نیاز بنیادین بشر ترسیم می‌کند [۱] [۴].