تراژدی یونانی در مجموعهٔ ارجاعات درسگفتارها با گفتارهای مرتبط، جنبههای تحلیلی و پیوندهای جلسهای معرفی شده است.
تراژدی یونانی
تراژدی یونانی از ارجاعهای این مجموعه است که در این صفحه از راه ۳ گفتارِ مرتبط پیگیری میشود.
معرفی
معرفیِ تحلیلیِ مدخل است، نه نقل مستقیم از گفتار سخنران. نقلهای عینِ گفتار در بخش گفتارهای مرتبط، با پیوند به جلسه، آمدهاند. وضعیت بازبینیِ ویراستاریِ این متن در همین صفحه ثبت نشده است.
تراژدی یونانی در نگاه نیچه جایگاهی برجسته دارد؛ او آن را عالیترین محصول هنر یونان و راهحل رنج بشر به شمار میآورد [۱]. از دید او، در میان تراژدینویسان، آیسخولوس و سوفوکلس در رتبهٔ برتر قرار دارند، حال آنکه اوریپیدس — که در افکار عمومی شاید معروفتر از آن دو بود — را عامل ورود تراژدی یونانی به دورهٔ انحطاط میداند [۲]. در کتاب «زایش تراژدی»، نیچه تراژدی یونانی را پاسخی به رنج ذاتی هستی و بدبینی هلنی میانگارد؛ پاسخی به این پرسش حیاتی که انسان چگونه میتواند آگاهی را حفظ کند و در عین حال به زندگی ادامه دهد [۴]. همچنین نیچه واگنر را ادامهدهندهٔ راه تراژدی یونانی در دنیای مدرن میدانست [۳]. این مجموعهٔ آراء، تراژدی را نه صرفاً یک فرم ادبی، بلکه پاسخی وجودی به نیاز بنیادین بشر ترسیم میکند [۱] [۴].
محورهای بحث
منابع
- روانکاوی · جلسهٔ ۹۰ — شوپنهاور و فهم رنج
- روانکاوی · جلسهٔ ۸۸ — هنر و انقلاب؛ بایروت
- روانکاوی · جلسهٔ ۹۱ — تراژدی، واگنر و نجات بشریت