خلافت یکی از مفاهیمی است که در درس‌گفتارهای ثبت‌شده به‌تفصیل دربارهٔ آن بحث شده است. بر پایهٔ این بحث‌ها، خلیفهٔ خدا بودن مقامی عمومی شمرده می‌شود که به همهٔ انسان‌ها قابل اطلاق است و ویژهٔ انبیا و معصومین نیست [۱]. در تفسیر قرآنی نیز خلافت به معنای متعارف جانشینی گرفته شده است؛ برداشتی که گفته می‌شود اگر کسی بخواهد خلاف آن را بگوید، نیازمند دلایل است [۲]. در کنار این معنای عام، در سورهٔ صاد سه پیامبرِ داوود، حضرت سلیمان (ع) و حضرت ایوب (ع) به‌عنوان نمونه‌های خلیفه‌الله معرفی می‌شوند [۴]. این مفهوم تنها به حوزهٔ تفسیری محدود نمانده است؛ در عرصهٔ معاصر نیز داعش ادعا دارد که به خلافت اسلامی بازمی‌گردد و تبلیغاتش بر احیای خلافت اسلامی و تشکیل حکومت اسلامی استوار است [۳]. بدین‌سان، بحثِ خلافت هم‌زمان وجهی قرآنی و تفسیری و وجهی معاصر و سیاسی دارد.