در بازگفتِ این مجموعه، نظریه نسبیت به‌مثابه نقطه‌ای معرفی می‌شود که در آن تصویر فیزیکی از جهان دگرگون شد؛ چنان‌که نویسنده، این دگرگونی را در سطح مدل مکانیک و نسبیت عام توصیف می‌کند [۱]. بر پایهٔ این بازگفت، انیشتین با دست زدن به پیش‌فرض فضا و زمان توانست معادلات ماکسول را حفظ کند؛ راهکاری که خود او پیش‌فرضی صرفاً فیزیکی می‌شمرد [۴]. در چارچوب نسبیت عام، اجرام فضا و زمان را دچار انحنا می‌کنند و کرات بر اساس همان انحنا حرکت آزادانه دارند [۵]. از این رو مفهوم حرکت مستقیم‌الخط یکنواخت تغییر کرده و حرکات سیارات دوباره به صورت حرکت طبیعی درمی‌آیند [۳]. نویسنده همچنین این نظریه را با تصور توحیدی از جهان هماهنگ‌تر می‌داند [۲].