صفحهٔ پیشِ رو به مفهوم «ادبیات مدرن» اختصاص دارد و بر پایهٔ درس‌گفتارهایی در ۳۴ جلسه گرد آمده است. در این درس‌گفتارها ادبیات مدرن به‌عنوان جریانی معرفی می‌شود که از ادبیات کلاسیک متمایز است؛ از این دید، هنرمندان به‌جای تبعیت از قواعد، آن‌ها را با اختیار نقض می‌کنند تا زیبایی و تازگی خلق شود [۲]. یکی از مدعیانِ اصلی نویسنده این است که قرآن ویژگی‌های ادبیِ نزدیک به ادبیات مدرن دارد و نه ادبیات کلاسیک [۱]. در همین پیوند، به نقش مخاطب توجه ویژه‌ای شده است: در ادبیات مدرن سهم بیشتری به مخاطب داده می‌شود و این سهم‌دادن انگیزه‌هایی غیر از هدایت و گمراهی داشته است [۳]؛ از سوی دیگر، شرکت دادن مخاطب در خلق معنا از جمله او را به فعالیت وادار می‌کند، زیرا هرچه بیان واضح‌تر باشد مخاطب منفعل‌تر می‌شود [۴]. در حوزهٔ فرم و شخصیت‌پردازی نیز درس‌گفتارها به زوال تدریجی راوی دانای کل [۵] و خاکستری‌بودن شخصیت‌ها و پرهیز از قضاوت‌های قاطع دربارهٔ آدم‌ها [۶] می‌پردازند. در کنار این نزدیکی‌ها، نویسنده تأکید می‌کند که برخی جنبه‌های محتواییِ ادبیات مدرن در جهت دور شدن از محتوای ادبیات قرآن است [۷].