این صفحه به رابطهٔ میان جهان‌بینی عرفانی و علم می‌پردازد و بحث بر سر این است که جهان‌بینی علمی مدرن، به‌ویژه در قالب فیزیک لاپلاسی، جهان را از معنا خالی می‌کند و از همین رو با جهان‌بینی عرفانی در تعارض قرار می‌گیرد [۱]. در مقابل این نگاهِ معنازدای علمی، نگرش عرفانی قرار دارد که در آن جست‌وجوی معنا جایگاهی مرکزی دارد، حال آنکه در جهان‌بینی علمی چنین جست‌وجویی مطرح نیست [۷]. نکتهٔ مهم آن است که دعوای اصلی نه میان علم و دین، بلکه میان دو جهان‌بینی نچرالیستی و تئیسم جریان دارد [۵]. از این منظر، فیزیکِ پس از قرن بیستم نسبت به فیزیک لاپلاسیِ قرن نوزدهم به جهان‌بینی عرفانی نزدیک‌تر است [۲]، و تحولات دانش از دوره‌ای به بعد در جهت نزدیک‌تر شدن به جهان‌بینی عرفانی بوده است، نه جهان‌بینی فیزیکالیستی قرن هجدهم و نوزدهم [۴]. بر این اساس، جهان‌بینی عرفانیِ دینی با علم قرن بیستم تعارض ندارد و حتی علم مدرن ذهن را به سوی آن سوق می‌دهد [۳].