عبودیت در مجموعهٔ ارجاعات درسگفتارها با گفتارهای مرتبط، جنبههای تحلیلی و پیوندهای جلسهای معرفی شده است.
عبودیت
عبودیت از ارجاعهای این مجموعه است که در این صفحه از راه ۶ گفتارِ مرتبط پیگیری میشود.
معرفی
معرفیِ تحلیلیِ مدخل است، نه نقل مستقیم از گفتار سخنران. نقلهای عینِ گفتار در بخش گفتارهای مرتبط، با پیوند به جلسه، آمدهاند. وضعیت بازبینیِ ویراستاریِ این متن در همین صفحه ثبت نشده است.
عبودیت در این درسگفتارها بهعنوان مفهومی بنیادین در ساحت انسان و خدا بازخوانی میشود و با مجموعهای از مفاهیم پیوند مییابد. بر پایهٔ این متن، هدف شریعت، تربیت انسان است به کمالی که با نامهای خلیفهاللهی، تسلیم کامل و عبودیت کامل توصیف میشود [۲]. در همین راستا، خلیفهٔ خدا شدن به معنای رسیدن به مقام عبودیت و کارگزاری حق دانسته شده، چنانکه انسان آفریده شده تا باطل در درون او راه نیابد و حق را ببیند و مطابق با حق عمل کند [۸]. عبودیت در این نگاه جنبهٔ جبرانی نیز دارد و گناه را جبران کرده و هبوط را برطرف میسازد؛ از همینجا لزوم شریعت احساس میشود [۴]. از سوی دیگر، مایهٔ رسیدن به این مقام، عشق و محبت شدید به خداوند است؛ مفهومی که در قرآن با تعبیر مؤمنِ «أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ» بیان شده است [۳]. همچنین میان ذکر، عبودیت و خلافت الهی همارزی برقرار است [۵]، و بردگیِ انسان به انسان، به دلیل ناسازگاری با توحید و نوعی عبودیت بودن، با نگاه منفی مواجه شده است [۷].
محورهای بحث
منابع
- سورهٔ حج · جلسهٔ ۶ — قسمت انتهایی مراسم
- دفاعِ عقلانی از دین · جلسهٔ ۵۷ — اصطلاحات فقهی و عرفانی، نفی طریقتگونه نپنداشتن شریعت
- یهودیت · جلسهٔ ۵ — تقوا، عبادت، شریعت
- سورهٔ صاد · جلسهٔ ۷ — [۰۰:۴۵]
- سورهٔ نور · جلسهٔ ۱۹ — حضار: ؟ [۰۱: ۳۶: ۲۰]
- دفاعِ عقلانی از دین · جلسهٔ ۵۴ — [۰۰:۳۰]