در متون درس‌گفتارهای موجود، بردگی از چند منظر مطرح شده است. یک منظر، انتقادی است: انسان به‌جای آزادی واقعی، در عمل به امیال درونی نامنظم خود بندگی می‌کند و آن‌چه آزادی از قید و بندها خوانده می‌شود، در واقع به بردگی در برابر همان امیال می‌انجامد [۱]. در همین راستا گفته شده که در غرب آزادی سیاسی با کامل‌ترین بندگی و بردگی فرد پیوند یافته و در شرق عکس آن است [۳]. منظر دوم، قرآنی و تاریخی است: هدف اصلی رسالت حضرت موسی (ع) نجات بنی‌اسرائیل از بردگی بوده است، نه دعوت مصریان به یکتاپرستی [۲]، و در تورات نیز میریام در کنار موسی و هارون به‌عنوان کسانی که به سوی قوم یهود فرستاده شدند، ذکر شده است [۹]. در سورۀ نور نیز به مسئلۀ بردگی اشاره‌ای شده است [۶]. منظر سوم، نگاه اسلام به این پدیدار است: اسلام بردگی را تأیید هم نکرده [۴]، فرهنگ همراه با بردگی را منحل کرده است [۵] و منابع به‌بردگی‌گرفتن را کاملاً محدود دانسته است [۸]. همچنین بر پایۀ این متون، امروزه بردۀ فرد خاصی نیستیم، ولی بردۀ یک سیستم هستیم [۷].