تفسیر رویا در سنت روان‌کاوی جایگاهی بنیادین دارد و به‌عنوان کاربرد نخست نظریهٔ فروید شناخته می‌شود [۱۱]. فروید رویا را تحقق تغییرشکل‌یافتهٔ یک آرزوی واپس‌زده می‌داند [۹] و جملهٔ مشهور او رویا را شاه‌راهی به سمت ناخودآگاه توصیف می‌کند [۱۴]. از این منظر، رویا حافظ خواب است و آرزو را به گونه‌ای تغییر شکل می‌دهد تا خواب به هم نخورد [۱۵] [۱۰]. بحث در باب معناداری رؤیا تازه است؛ صد و پنجاه سال پیش، در سایکولوژی، معنادار دانستن رؤیا خرافه تلقی می‌شد [۵]. در سنجش دیدگاه‌ها، تفاوت اساسی‌ای میان مکانیسم‌های رویا دیدن فروید و یونگ دیده نمی‌شود [۲]، هرچند دربارهٔ فروید این ارزیابی مطرح شده که ایده‌های او در نحوهٔ تولید رویا خوب، اما در تفسیر رویا ضعیف است [۱]. رویاها همچنین همچون کار خضر، انسان را در موقعیت‌های دراماتیک قرار می‌دهند و جراحت‌های وجودی او را التیام می‌بخشند [۴].