بحث دربارهٔ عرفی بودن زبان قرآن در این مجموعه، به‌جای اتکا به استدلال‌های کلی، بر تحلیل مستقیم متن استوار شده است؛ نویسنده یادآور می‌شود که بحث‌های رایج در این زمینه عمدتاً از راه دور و بدون مثال‌های متنی انجام می‌شود [۱]. در برابر دیدگاهی که زبان قرآن را بازتاب فرهنگ و زبان عرفی حجاز در چهارده قرن پیش می‌داند [۲]، موضع صریح این است که زبان قرآن عرفی نیست و نه واژگان عربی آن و نه گرامرش به تاریخِ آن دوره بازنمی‌گردد [۳]. از همین منظر، تئوری‌هایی که متن قرآن را محصول قرن دوم هجری می‌دانند، با وجود خطاهای گرامری و واژگان نامفهوم، ناسازگار ارزیابی می‌شوند [۵]. این دفتر همچنین نسبت به برخی عادت‌های رایج در برخورد با قرآن هشدار می‌دهد: از تطبیق شتاب‌زدهٔ نظریه‌های علمی با آیات [۹] و کشف‌های دیرهنگام قرآنی پس از انجام همه کارها [۴] گرفته تا ترجمه‌هایی که استایل غریب متن عربی را منتقل نمی‌کنند [۶] و شیوهٔ سنتی تلاوت که ریتم‌های کلام را برجسته نمی‌سازد [۷].