مفهومِ قانون در این متن نه به‌مثابه یک اصطلاحِ علمیِ خنثی، بلکه مفهومی با پیشینه و بارِ فلسفی و دینی بررسی می‌شود. نویسنده یادآور می‌شود که مفهوم قانون از دیرباز به‌عنوان مفهومی دینی وارد ادبیات علم شده است [۲]، و اعتقاد به اینکه چیزی به نام قانون در جهان وجود دارد، به باورِ مسلمانان به نظم و برهانِ نظم افزوده نمی‌شد و ویژهٔ دورانِ قرون میانه است [۹]. در این چارچوب، نیوتن با بر گرفتن کارهای گالیله و دکارت، مکانیکی پدید آورد و قانونی تحت عنوان قانون جاذبه به آن افزود [۱۰]. نویسنده سپس این پرسش را پیش می‌کشد که اگر کسی فیزیکالیستی باشد و به ماورای جهانِ فیزیک باور نداشته باشد، نمی‌تواند به قانون معتقد باشد [۵]، و پذیرشِ تبعیتِ طبیعت از قانون، فراتر از دستیابی به فرمول‌ها، نیازمند توجیهاتِ فلسفی است [۱۲]. در مجموع، مفهوم قانون و تبعیت از قانون جز با اعتقاد به امرِ ماوراءالطبیعی قابل تبیین نیست [۱۳].